Emma Watson: Van kind-celebrity tot opkomende publieke intellectueel

Dit essay is onderdeel van het vak Retorica in het Publieke Debat (Jaar 1 Bachelor Online Culture: Art, Media and Society aan Tilburg Universiteit).  

In mei 2017 ontving Emma Watson (1990) de eerste ‘sekseneutrale’ MTV Movie & MTV Award voor beste acteur en actrice voor haar rol als Belle in Disney’s film ‘Beauty and the Beast’. De televisiezender maakte voor de eerste keer geen onderscheid tussen de seksen en erkende slechts één categorie waarin zowel acteurs als actrices kans maken op de prijs. Watson moedigde de keuze om de award ‘sekseneutraal’ te maken aan: ‘MTV’s move to create a genderless award for acting will mean something different to everyone. But to me it indicates that acting is about the ability to put yourself in someone else’s shoes and that doesn’t need to be separated into two different categories’ (MTV, 2017). Watson’s motivatie om MTV’s beslissing aan te moedigen vindt haar oorsprong in haar kritische kijk op gender(on)gelijkheid.

Al als negenjarig meisje ontwikkelde Watson haar beroemdheidsstatus en staat zij sindsdien vooral bekend als het karakter Hermelien Griffel in de Harry Potter filmserie. Naast haar succesvolle carrière als actrice waarmee zij verschillende prijzen heeft gewonnen, heeft zij modellenwerk gedaan voor onder andere Elle Magazine en Vogue. Ook is ze actief in de mode industrie en werd ze benoemd tot Elle Style Icon in 2011 (Thompson, 2011). Bovendien won zij de British Fashion Award in 2014 (British Fashion Council, 2014). Haar identiteit als populaire beroemdheid is hiermee compleet. Desondanks is Watson meer dan enkel een celebrity functionerend in de entertainmentindustrie. Zo houdt zij zich al meerdere jaren bezig met de empowerment van vrouwen en probeert zij de boodschap over te brengen dat feminisme niet enkel een vrouwenkwestie is. Hiermee neemt het concept ‘celebrity’ een andere plek in dan men gewend is. Het beeld dat men over het algemeen heeft van een celebrity is een persoon die enkel bekendheid heeft in de entertainment industrie. Echter laten celebrities zoals Watson zien dat de celebrity een hybride figuur is en zich kan mengen in maatschappelijke debatten.

Op 20 september 2014 gaf Emma Watson haar bekendste speech, ‘Gender equality is your issue too’, voor de HeForShe campagne in het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. In deze speech voorzag zij nieuwe perspectieven met betrekking tot feminsime. Hier ontving zij een groot applaus van zowel de VN-toehoorders als een virtueel applaus. Watson is nieuw in het publieke debat en staat nog met name bekend als populaire actrice. Toch lijkt zij bekendheid te hebben verworven als een veelbelovende jonge vrouw in het wereldwijde debat over gender(on)gelijkheid. Op deze manier lijkt ze haar beroemdheidsstatus te overschrijden. Op welke manier functioneert Emma Watson in het publieke debat?

Theoretisch kader

In Writers as Public Intellectuals: Literature, Celebrity, Democracy (2016), reflecteert Odile Heynders op schrijvers die als publieke intellectuelen functioneren in het publieke debat. Hierbij biedt Heynders een definitie van het concept ‘publieke intellectueel’:

‘The public intellectual intervenes in the public debate and proclaims a controversial and committed and sometimes compromised stance from a sideline position. He has critical knowledge and ideas, stimulates discussion and offers alternative scenarios in regard to topics of political, social and ethical nature, thus addressing non-specialist audiences on matters of general concern’ (Heynders, 2016, p. 3).

Hierbij uit Heynders het te gemakkelijk te vinden om de media te beschouwen als slechte invloeden op intellectuelen. Hierbij gaat zij in tegen Bourdieu’s en Habermas’ traditionele (pessimistische) ideeën met betrekking tot de relatie tussen deze media en intellectuelen. Zij leggen met name de nadruk op dat ‘mixing of the rational discourse and self-promotion of the intellectual leads to a loss of differentiation and to the assimilation of public and private roles’ (Heynders, 2016, p. 12). Heynders nuanceert deze traditionele kijk door de media van een andere, positivie manier te belichten:

‘Bourdieu’s and Habermas’ rather nostalgic perspectives, I argue in this book, can be nuanced when taking a closer look at the various and diverse strategies that are used in the media-saturated public sphere with interactive radio and television formats and the emergence of social media such as the Web 2.0 and the blogosphere’ (Heynders, 2016, pp. 11-12).

Met betrekking tot het schijnbare contrast tussen de publieke intellectueel en de celebrity meent zij dat het onjuist is om te beweren dat de publieke intellectueel kennis deelt met het publiek, terwijl de celebrity enkel amusement te bieden heeft. Volgens Heynders kan een publieke intellectueel namelijk zowel in het intellectuele milieu als het celebrity milieu functioneren (Heynders, 2016, pp. 13-15). Heynders beschrijft de ‘celebrity intellectual’ als iemand die dient als ‘an allegory of the triumph of mass commodity and mass consumption, readers, audiences, and fans’ (Jaffe and Goldman, 2010, p. 9), and offers an interpretative paradigm focussing on self-fashioning and theatricality as the negotiation of rational thinking, attention and life style’ (Heynders, 2016: p. 15). Het punt dat zij wil maken rond de discussie over de publieke intellectueel en de beroemdheid, is dat ‘we have to nuance the idea of the public intellectual only as an homme des lettres, and realise that the persona of the intellectual never is a disembodied one, one the contrary, it is connected to visible features and manners’ (Heynders, 2016: p. 15). Uitgaande van deze kijk, wordt het mogelijk om bepaalde celebrities te analyseren als publieke intellectuelen. Dit essay analyseert in hoeverre de celebrity Emma Watson functioneert als een publieke intellectueel.

Om het analyseren van een publieke intellectueel realiseerbaar te maken, presenteert Heynders een methodologie voor de analyse van de verscheidene activiteiten en rollen van een publieke intellectueel. Hierbij onderscheidt ze vier elementen in een schema (Heynders, 2016, p. 21):

  1. Cultural authority: ‘The PI has ideas, cultural authority and credentials, and the talent to give a broad, contestable, popularising and new perspective on issues of general concern’
  2. Social and cultural context: ‘The PI operates in a specific (trans)national, societal and economic context, which provides a narrative frame that is used as well as criticized
  3. Mediated context of production and reception: ‘The PI introduces an issue, using the appropriate media, and a particular rhetoric (style of arguing and framing)
  4. Aesthetic performance and theatricality: ‘The PI implements aesthetic features in text and performance, and consciously creates a persona in the media with an effect on audience’

Geleid door Heynder’s kader wordt het mogelijk om erachter te komen in hoeverre Emma Watson als een publieke intellectueel kan worden beschouwd. Hierbij wordt gebruikt gemaakt van Watson’s speech ‘Gender equality is your issue too’. Voor de tweede en derde elementen, met name retorica, worden ook de inzichten uit Sam Leith’s boek Are You Talking To Me? Rhetoric from Aristotle to Obama (2012) ingezet.

Cultural authority

Emma Watson’s status als actrice heeft haar academische prestaties en het werk waarin zij armoede en genderongelijkheid bestrijdt grotendeels overschaduwd. Al een aantal jaren heeft zij zich bezig gehouden met het promoten van onderwijs voor jonge vrouwen wereldwijd. Zo is zij werkzaam geweest als ambassadeur voor Camfed International, een beweging die zich inzet voor het onderwijzen van jonge vrouwen in de binnenlanden van Afrika. Daarnaast is zij in 2009 Engelse literatuur aan de Brown Universiteit in Rhode Island gaan studeren. In 2014 mocht zij haar bachelor in ontvangst nemen. Vrijwel direct na het behalen van haar diploma, werd zij benoemd als UN Women Goodwill Ambassador. Sindsdien houdt zij zich tot de dag van vandaag bezig met gelijke rechten voor mannen en vrouwen wereldwijd. Phumzile Mlambo-Ngcuka, de adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties en uitvoerend bestuurder van UN Women, benoemde haar op deze functie met enthousiasme: ‘The engagement of young people is critical for the advancement of gender equality in the 21st century, and I am convinced that Emma’s intellect and passion will enable UN Women’s messages to reach the hearts and minds of young people globally’ (UN Women, 2014). Als ambassadeur houdt zij wereldwijd speeches en heeft zij onder andere werk verricht in Malawi om het belang van het beëindigen van kinderhuwelijken onder aandacht te brengen (Press Release, 2016). Ook leverde zij een petitie af in Uruguay, ondertekend door 4000 mensen, waarin het Uruguayaanse parliament verzocht werd om vrouwen meer mogelijkheden te geven in de politiek (Emma Watson Touched, 2014). Dankzij Watson’s verrichtingen en gedurfde, slimme kijk op feminisme werd ze benoemd tot één van de ‘100 Most Influential People’ door Time Magazine (Sherwell & Lawler, 2015).

Heynders (2015, pp. 21-22) definieert culturele autoriteit als ‘the prestige based on an (academic) education or specialisation, but it can also refer to artistic achievements, to a body of work’. Hieraan voegt zij toe dat ‘not every intellectual is an academic, but all of them are men of lettres, meaning that they write and put their ideas into words’. Met betrekking tot educatie beschikt Watson over culturele autoriteit, maar omtrent haar schrijversschap scoort zij minder. Zo heeft zij geen literair werk op haar naam staan. Echter weet zij haar ideeën op een andere manier ‘op papier’ te zetten. Via sociale media – met name Twitter – en haar website ‘Our Shared Shelf’ zorgt zij voor wereldwijde discussies rondom gender(on)gelijkheid. ‘Our Shared Shelf’ is een online boekenclub, waarin Watson maandelijks boeken en essays gerelateerd aan gender(on)gelijkheid deelt met de rest van de wereld. Dit toont aan dat Watson het belang van literatuur in haar werk wel inziet:

‘As part of my work with UN Women, I have started reading as many books and essays about equality as I can get my hands on. There is so much amazing stuff out there! Funny, inspiring, sad, thought-provoking, empowering! I’ve been discovering so much that, at times, I’ve felt like my head was about to explode… I decided to start a Feminist book club, as I want to share what I’m learning and hear your thoughts too’ (Watson, z.j.).

Een groot deel van Watson’s Twitter account is zelf-promotie, maar daarnaast gebruikt zij het sociale medium als instrument om haar perspectieven op gender(on)gelijkheid te uiten en de discussie warm te houden. Zo tweette Watson (2014): ‘Gender equality not only liberates women but also men from prescribed gender stereotypes. #heforshe’. Deze tweet is meer dan 26.000 gedeeld en heeft bijna 33.000 likes. Uit Waton’s online gedrag blijkt dat ze bewust is van de bruikbaarheid van internet en sociale media als het gaat om het uitwisselen van informatie en discussie op grote schaal.  Zoals eerder genoemd, nuanceert Heynders Bourdieu’s en Habermas’ pessimisme rondom de media. Als conclusie beweert Heynders (2016, p. 176) dat internet – met name Twitter en blogs in online kranten – publieke intellectuelen kunnen  voorzien van ‘an additional instrument to reach and communicate with the audience(s), by writing a blog or tweet and linking it to other on- or offline editions of articles and messages’.

Dankzij Watson’s universitaire opleiding, werk voor de VN en online discussies heeft zij culturele autoriteit. Maar Watson mist literaire werken, die erg belangrijk zijn voor de culturele autoriteit van een publieke intellectueel. Al met al kan er geconcludeerd worden dat Watson’s culturele autoriteit niet ideaal is.

Social and cultural context

Heynders (2016, p. 22) meent dat ‘the aim of the public intellectual is to enhance critical discussion within a public sphere with a specific public or counter-public’. Middels Saids stelling legt zij er de nadruk op dat dit een ‘political aim’ is: ‘if you want not to be political, do not write essays or speak out’ (Said, geciteerd in Heynders, 2016, p. 22).

Watson’s werkt sinds 2014 met name vanuit de HeForShe campagne van de UN Women, waarvan het doel is om mannen en jongens aan te moedigen om actie te ondernemen tegen de ongelijke behandeling van vrouwen en meisjes wereldwijd. Aangezien gender(on)gelijkheid voornamelijk een politieke kwestie is en de VN een intergouvernementele organisatie is, neemt Watson direct een politieke rol in. Via speeches en humanitaire hulp in derde wereldlanden vanuit de VN en online uitingen werkt zij op een internationaal niveau. Dit niveau uit zich ook in haar speech ‘Gender equality is your issue too’, waarbij mensen met verschillende nationaliteiten in de zaal zaten en waarnaar miljoenen mensen online geluisterd hebben (de speech is meer dan twee miljoen keer bekeken op YouTube).

Tijdens de speech maakt Watson gebruik van ethos om het publiek te overtuigen. Ethos is één van de drie kenmerken van de retorische speech. Leith (2012, p. 47) omschrijft ethos als ‘the way a speaker establishes – both overtly and more subtly – his bona fides as a speaker and his connection with the audience’. Aan het begin van de speech blikt Watson terug op enkele persoonlijke ervaringen uit haar jeugd die laten zien op welke manier genderongelijkheid deel heeft uitgemaakt in haar leven:

‘I started questioning gender-based assumptions when at eight I was confused at being called ‘bossy’, because I wanted to direct the plays we would put on our parents – but the boys were not. When at fourteen, I started being sexualized by certain elements of the press. When at fifteen, my girlfriends started dropping out of their sports teams because they didn’t want to appear muscly. When at eighteen, my male friends were unable to express their feelings’ (United Nations, 2014).

Door te spreken over verschillende persoonlijke ervaringen, weet Watson de persoonlijke wereld te verbinden aan de publieke wereld en zo het universele probleem genderongelijkheid aan te snijden. Hiermee, samen met het veldwerk in derde wereldlanden, kan zij als toegankelijk, geloofwaardig en eerlijk worden beschouwd.

Mediated context of production and reception

‘Every intellectual is aware of the rhetorical power of language, and knows that framing persuasive and effective speech, using or resisting doxa and stereotypes, and emphasising the sincerity of voice are crucial in bringing the message to the public’ (Heynders, 2016, p. 22). Retorica kan omschreven worden als de kunst van het overtuigen van de ander door middel van woorden. Naast ethos, identificeerde Aristotles twee andere kenmerken van de retorische speech: logos en pathos. Leith (2012, p. 57) omschrijft logos als ‘the way one point proceed to another as if to show that the conclusion to which you are aiming is not the only right one, but so necessary and reasonable as to be more or less the only one’ (Leith, 2012, p. 57). Daarnaast wordt pathos omschreven als ‘the appeal to emotion – not just sadness or pity…but excitement, fear, love, patriotism or amusement’ (Leith, 2012, p. 66).

Zoals eerder genoemd, is het doel van Watson’s speech om mannen en jongens te overtuigen om gendergelijkheid te verdedigen, in plaats van dat alleen vrouwen en meisjes dit doen. Met dat doel in gedachte opent Watson haar speech met de uitspraak dat ze hulp nodig heeft van haar toehoorders. Hiermee zorgt ze ervoor dat iedereen goed gaat luisteren naar wat ze te zeggen heeft. Ad Herennium, het oudste Latijnse boek over retorica, noemt dit gedeelte ‘exordium’. Dit is ‘the point at which you establish your bona fides as a speaker, grab the audience’s attention and hope to keep it. The strongest upfront ethos appeal will tend to come here’ (Leith, 2012, p. 82). Vervolgens beargumenteert zij, aan de hand van logos, dat feminisme te vaak als synoniem beschouwd wordt voor mannenhaat en dat dit direct zou moeten stoppen: ‘For the record, feminism by definiton is the belief that men and women should have equal rights and opportunities. It is the theory of the political, economic and social equality of the sexes’ (United Nations, 2014). Door middel van dit harde, feitelijke argument valt ze haar tegenstanders aan die feminisme als mannenhaat beschouwen. Ad Herennium noemt het aanvallen van de argumenten van de tegenstander ‘refutation’ en het argument ‘proof’ (Leith, 2012, p. 83). Leith (2012, p. 48) beweert dat het belangrijkste element van ethos is dat ‘you will be seeking to persuade your audience that you are one of them: that you interests and their interests are identical’. Middels het delen van meerdere persoonlijke ervaringen met gender(on)gelijkheid, laat Watson weten dat zij niet boven het probleem staat, maar onderdeel is van het probleem. Verder, om het publiek te overtuigen, combineert zij logos met pathos om emoties op te wekken bij haar publiek:

‘I’ve seen young men suffering from mental illness unable to ask for help to fear it would make them looks less macho. In fact, in the UK suicide is the biggest killer of men between 20 and 49 years of age…I’ve seen men made fragile and insecure by a distorted sense of what constitutes male success. Men don’t have the benefit of equality either’ (United Nations, 2014).

Wat opmerkelijk is aan haar speech, is dat zij verwijst naar haar identiteit als Hermelien Griffel: ‘You might be thinking, who is that Harry Potter girl? And what is she doing up on stage at the UN?…All I know is that I care about this problem. And I want to make it better’ (United Nations, 2014). Dit laat zien dat zij zich bewust is van haar beroemdheidsstatus, maar dat deze status los staat van haar werk bij de VN en zij oprechte bedoelingen heeft.

Ze einidigt haar speech met het aankondigen van het nieuwe initiatief HeForShe en het aanmoedigen van mannen om op te komen voor gendergelijkheid. Volgens Watson moeten wij ons allemaal dezelfde vraag stellen: ‘if not me, who? If not now, when?’ (United Nations, 2014).

Aesthetic performance and theatricality

 Volgens Heynders (2016, p. 23) moet de publieke intellectueel, in zowel de online als de offline wereld, zich altijd bewust zijn van wat hij voorstelt. Het gaat dus niet enkel om het werk dat de intellectueel gedaan heeft en de mooie woorden die hij of zij uitgesproken of opgeschreven heeft, maar ook om het voorkomen. Watson’s mode stijl wordt over het algemeen zeer gewaardeerd door de media, waardoor ze meerdere modeprijzen heeft ontvangen. Met haar chique jurken en pakken, vaak opgestoken haar en klassieke make-up stijl, kan Watson’s voorkomen vooral omschreven worden als elegant. Tijdens haar speech ‘Gender equality is your issue too’ was dit niet anders. Haar nette witte jurk met zilveren riempje en zwarte hakken benadrukken haar idee: iedereen kan feminist zijn. Het stereotype feminist als ‘slonzige’ vrouw in spijkerbroek die zich ‘mannelijk’ gedraagt wordt hiermee weerlegd. In deze speech is haar nerveusiteit van haar gezicht af te lezen. Ze is echter niet bang om zich hierover te uiten en zich zowel sterk als kwetsbaar op te stellen: ‘In my nervousness of this speech and in my moments of doubt, I’ve told myself firmly: if not me, who? If not now, when?’ (United Nations, 2014). Door zichzelf kwetsbaar op te stellen, breekt zij met de stereotyperende kijk op feministen als onbreekbare, steenharde vrouwen. Zowel mannen als vrouwen kunnen feministen zijn. Zowel kwetsbare als harde individueën kunnen feministen zijn. Iedereen kan feminist zijn.

Ondanks de waardering van de media voor Watson’s voorkomen, bracht een foto in het tijdschrift Vanity Fair waarin zij halfbloot poseerde haar geloofwaardigheid als feminist in gevaar. Vooral op Twitter ontstond hierdoor een ophef. Watson werd door vele twitteraars als ‘hypocriet’ en ‘anti-feminist’ bestempeld. Zo tweette columniste en presentator Julia Harley-Brewer (2016): ‘Emma Watson: ‘’Feminism, feminism… gender wage gap… why oh why am I not taken seriously… feminism… oh, and here are my tits!’ Watson sloeg echter hard terug en benadrukte opnieuw waar zij voor staat: ‘Feminism is about giving women choice. Feminism is not a stick with which to beat other women with. It’s about freedom, it’s about liberation, it’s about equality. I really don’t know what my tits have to do with it’ (The Star Online, 2017). Met deze uitspraak zorgde ze ervoor dat het punt dat ze wil maken alleen maar versterkt werd. De uitspraak slaat namelijk precies op wat ze benoemde in haar speech: ‘I think it is right that I should be able to make decisions about my own body’ (United Nations, 2014). Veel media en mensen op sociale media juichten Watson toen alsnog toe.

Conclusie

Emma Watson zal altijd bekend staan als een celebrity functionerend in de entertainment industrie. Hoewel zij zich nog steeds veel bezig houdt met acteer- en modellenwerk, stapte zij uit deze wereld als het gaat om gender(on)gelijkheid en zet zij zich hiervoor voornamelijk in via de internationale HeForShe campagne van UN Women. Met haar academische achtergrond, verfrissende blik op gender(on)gelijkheid, retorische technieken en elegante voorkomen die haar ideeën versterken, scoort zij veel punten als publieke intellectueel. Wat zij echter mist, wat volgens Heynders van belang is voor een publieke intellectueel, zijn literaire werken. Wel uit Watson zich online ‘op papier’ via Twitter en haar feministische boekenclub ‘Our Shared Shelf’, waarmee zij verschillende platforms voor discussie creeërt en het belang van literatuur benadrukt. Watson is een veelzijdige jonge vrouw met een bachelor Engelse literatuur op zak die net nieuw is in het publieke debat. Dan hoeft het niet te worden uitgesloten dat haar naam ooit op literair werk komt te staan. ‘I still have so much to learn, but as a progress I hope to bring more of my individual knowledge, experience and awareness to this role,’ beaamt Watson (UN Women, z.j.). Haar status als publieke intellectueel mag dan (nog) niet honderd procent compleet zijn, maar met haar kwaliteiten en passie vormt zij een veelbelovende, opkomende publieke intellectueel in het debat over gender(on)gelijkheid.

References

 British Fashion Council. (2014, 2 december). Emma Watson – British Style Award – British Fashion Awards 2014 [Video file]. Geraadpleegd op https://www.youtube.com/watch?v=UPgqo19V7y0

Harley-Brewer, J. [JuliaHB1]. (2017, 1 maart). Emma Watson: ‘’Feminism, feminism… gender wage gap… why oh why am I not taken seriously… feminism… oh, and here are my tits!’’ [Tweet] Geraadpleegd op https://twitter.com/juliahb1/status/836873834414366720?lang=ca

Emma Watson ‘Touched’ By Uruguay Welcome (2014). Sky News. Geraadpleegd op http://news.sky.com/

Heynders, O. (2016) Writers as Public Intellectuals: Literature, Celebrity, Democracy. London: Palgrave Macmillan.

Leith, S. (2012). You Talking To Me? Rhetoric from Aristotle to Obama. London: Profile Books.

MTV. (2017, 7 mei). Emma Watson Accepts Best Actor in a Movie | MTV Movie & TV Awards [Video file]. Geraadpleegd op https://www.youtube.com/watch?v=DfDipz2Y-fA

Press Release: UN Women Goodwill Ambassador Emma Watson shines spotlight on need to end child marriages (2016). UN Women. Geraadpleegd op http://www.unwomen.org/en

Sherwell, P. (2015). Time 100: Emma Watson makes first appearance in the world’s most influential list. The Telegraph. Geraadpleegd op http://www.telegraph.co.uk/

Thompson, J. (2011). Another night on the red carpet as Emma Watson rubs shoulders with fashionistas including Cheryl Cole and she’s named Style Icon at Elle Style Awards. Daily Mail Online. Geraadpleegd op http://www.dailymail.co.uk/home/index.html

The Stars Online (2017, 4 maart). Emma Watson addresses Vanity Fair photo controversy [Video file]. Geraadpleegd op https://www.youtube.com/watch?v=t7OvCcxVlFo

United Nations (2014, 22 september). Emma Watson at the HeForShe Campaign 2014 – Official UN Video [Video file]. Geraadpleegd op https://www.youtube.com/watch?v=gkjW9PZBRfk

UN Women announces Emma Watson as Goodwill Ambassador (2014). UN Women. Geraadpleegd op http://www.unwomen.org/en

UN Women Goodwill Ambassador Emma Watson (z.j.). UN Women. Geraadpleegd op http://www.unwomen.org/en

Watson, E. [EmmaWatson]. (2014, 18 augustus). Gender equality not only liberates women but also men from prescribed gender stereotypes. #f [Tweet]. Geraadpleegd op https://twitter.com/emmawatson/status/501467746602061824?lang=nl

Watson, E. (z.j.). Our Shared Shelf. Goodreads. Geraadpleegd op https://www.goodreads.com/

Advertisements

Moonlight (2016): Homophobia should be everyone’s concern

‘What’s a faggot?’, asks the quiet and shy Chiron, nicknamed Little, who is still ignorant of expectations of society.

‘A faggot is a word used to make gay people feel bad’, says Juan.

‘Am I a faggot?’ Little asks.

‘You might be gay but don’t let anyone ever call you a faggot’, answers Juan, finding himself with tears in his eyes.

A remarkable scene, which introduces you to a unique movie. Juan, a popular, successful drug dealer in an African-American neighbourhood in Miami takes off his mask in front a young boy who is bullied by boys from the neighbourhood. It is the first time Little becomes self-aware and sees the mismatch between his inner self and society’s expectations in terms of sexuality.

Society functions around norms – which make clear what is ‘normal’ and what is what is not – and expects everyone in that society to behave accordingly. In every society and explicitly in the troubled African-American community Little lives in, heterosexuality is perceived as the norm. Homosexual boy Little, then, is perceived and treated as the ‘abnormal’.

Director Barry Jenkins successfully showed the growing process of life by separating the movie into three chapters: I. Little, II. Chiron, and III. Black. All names represent the African-American homosexual boy – and in the last chapter man – who stumbles through life, trying to hide his inner self from the outer world by wearing all kinds of different masks.

You can feel the ignorance and pureness of Little, the hope and hopelessness of Chiron, the crushed soul of Black, and the pressures of society on all these characters.

Little, still confused by the boys who bully him, transforms into the shy teenager Chiron, who deals with his mother’s drug addiction and expectations of being masculine – which means, in this context, tough-skinned, competitive, non-emotional, aggressive and independent. Only Chiron’s one friend Kev is allowed to see who he really is, leading to an unexpected connection between the two. When their relationship brutally comes to an end, Chiron has learned again that society has no mercy and enters a new stage of life, wearing the mask of the hardened drug dealer Black and trying to ignore the past and his true sexual identity.

Though the troubled boy is represented by three actors, Alex Hibbert (Little), Ashton Sanders (Chiron), and Trevante Rhodes (Black), all of them succeed in showing the struggle he faces through the years, making the audience feel his pain in every stage of life. You can feel the ignorance and pureness of Little, the hope and hopelessness of Chiron, the crushed soul of Black, and the pressures of society on all these characters.

Jenkins’ decision to put the cameras between the actors instead of outside makes you feel as if you are there experiencing every move Chiron makes. The movie tries to change your perspective on social issues regarding sexuality: it makes you realize you are not an outsider of these issues, you are part of them. It blurs the distinction of ‘us’ versus ‘them’, or, more specifically, hetereosexuals versus homosexuals. The camera work is ordered in such a way – with close-ups, slow-motion, etc. – that you can see elements of Chiron’s identity that others cannot see, creating a personal atmosphere between you and the boy. It gives the viewer a sense of responsibility, as in urging the viewer to take a stance against bullying, intolerence and discrimination.

The moonlight, the water, the breeze; all of these elements of the narration connect the inner life with mother nature, depicting an escape from social pressures that cause pain, just to feel one’s pure self.

This is a story that differs from all other stories about African-Americans in a poor neighbourhood: no hip-hop music, no gun fights. Instead, it displays an escape from this chaotic life by searching for one’s pure self, reflected in the use of classical music as the soundtrack. This quest is not only explicitly visible in the story, but also wonderfully captured in symbolism that makes the movie complete. The moonlight, the water, the breeze; all of these elements of the narration connect the inner life with mother nature, depicting an escape from social pressures that cause pain, just to feel one’s pure self.

Moonlight depicts the mismatch between one’s inner and outer self, and the suppression of one’s own sexual identity in order to match society’s norms and expectations. It shows us intolerance towards homosexual people is still among us everyday and how many homosexuals have to live their lives as the ‘abnormals’ in society. It portrays one of the problems of contemporary society, homophobia, on which we all should react: a message beautifully and succesfully captured by Barry Jenkins in about two hours.